‘Vakidioten’ in het zonnetje tijdens Dag van de Dakdekker

Elk bedrijf in de dakbedekkingbranche is trots op zijn dakdekkers. BOKO Dakbedekkers is dat niet alleen tijdens de Dag van de Dakdekker, maar het hele jaar door. Toch grijpt BOKO deze dag aan om het kapitaal, want zo ziet BOKO zijn dakdekkers, extra in het zonnetje te zetten. Op het dak met een cadeau, maar ook door waardering uit te spreken. We portretteerden een aantal van onze toppers die dagelijks werken aan de meest innovatieve daken van Nederland.

Ron Vriend: ‘Ik ben een vakidioot’

Hoofd Uitvoerder – 9 jaar in dienst bij BOKO.

‘Elk dag is een uitdaging en ik ga altijd met plezier naar mijn werk. Ik heb het geluk dat ik samenwerk met een ploeg dakdekkers dat als team een project oplost. Samen komen we tot een oplossing. Ik vind het belangrijk om de stem van de dakdekkers te laten horen. Zo voelen zij zich gehoord en blijft het voor iedereen leuk. En: je komt zo tot de beste oplossingen wanneer een uitdaging op het dak zich voordoet.’

‘Veel van mijn projecten zijn in samenwerking met de NS. Dat is fantastisch om te doen. Veel stations zijn monumentale panden, waar je niet zomaar even aan kan rommelen. Het waarborgen van de originele staat van een monumentaal pand vind ik mooi én belangrijk. In overleg met de NS en dakdekkers komen we voor elk dak en voor elk pand tot een oplossing. En mooie puzzel.

‘Ik werk inmiddels negen jaar bij BOKO. De leiding van BOKO zijn ‘mensenmensen’. Daarmee bedoel ik: zakelijk als het moet en tegelijk heel benaderbaar. Het voelt als een familie. Die prettige werksfeer is fijn en straalt af op alle afdelingen. Ik werk heel fijn samen met alle lagen van het bedrijf. Van de onderhoudsafdeling tot de dakdekkers.’

Rein van der Laan: ‘BOKO de belangrijkste bijzaak in het leven’

Dakdekker – 37 jaar in dienst bij BOKO

‘Als klein jongetje zag ik mijn vader als dakdekker werken aan een schuur bij ons in de straat. Dat wilde ik ook, dacht ik toen. Jaren later werkte ik zelf aan dat schuurtje, maar dan als dakdekker bij BOKO. Je kunt zeggen dat BOKO een belangrijk onderdeel is van mijn leven. M’n gezin staat op één maar daarna is BOKO de belangrijkste bijzaak in het leven.’

‘Het geheim van 37 jaar in dienst bij dezelfde werkgever? BOKO is gewoon een fijn bedrijf met fijne mensen aan het roer. Bij Rob Bootsman kan ik altijd terecht als er iets is en ook zijn zoon Sjaak is een fijne gozer. Als je ergens mee zit helpen ze je, niks is te gek. Daarnaast is het werk als dakdekker gewoon leuk. Ik werk vaak aan projecten voor de NS, samen met onder andere Ron Vriend en mijn vaste maatje Iwan Leerlooijer. Soms hebben we er een werkdag op zitten, gaan we even naar bed en staan we ’s nachts op het dak van een station, als de treinen niet rijden en de spanning van de kabels is.’

‘Mijn mooiste project? Station Arnhem Centraal. Anderhalf jaar ben ik daar meerdere keren per week mee bezig geweest. Een groot dak met haast nergens een vlak stuk. Eén gedeelte van het dak noemden we zelfs de zwarte piste, zo stijl. Het geeft aan hoe specialistisch het dakwerk was. Ik ben trots op het eindresultaat en heb zelfs mijn gezin meegenomen om het dak van dichtbij te bekijken.’

Fred Moonen: ‘Mijn kleinkinderen zeggen dat opa alleen maar over werk praat’

Dakdekker – 45 jaar dakdekker & 1,5 jaar werkzaam voor BOKO

‘Ik werk inmiddels 45 jaar op het dak en doe dat samen met mijn zoon Danny. Ik was zestien toen ik begon als dakdekker en op mijn achttiende mocht ik al zelfstandig op pad als voorman. Sinds anderhalf jaar ben ik werkzaam voor BOKO Dakbedekkers, nadat we vanuit Schadenberg zijn overgenomen. Nog iedere dag ga ik positief en vol goede moed de deur uit. Mooie daken maken, daar doe je het voor.’

‘Geen dag is hetzelfde en dat maakt het werk zo mooi. Je moet blijven nadenken en improviseren waar dat nodig is. En ondertussen ben je heerlijk buiten aan het werk. Weer of geen weer, geweldig. Elk dak heeft bovendien zijn eigen verhaal. Van een kleine dakkapel tot een tuindak of een groot nieuwbouwproject. Ieder werk vraagt weer om een andere aanpak. Soms is er tijd voor een dolletje en soms moet er gewoon keihard gewerkt worden.’

‘Het dakdekken speelt een grote rol in mijn leven. Ook op verjaardagen gaat het regelmatig over het werk. Mijn kleinkinderen zeggen weleens: opa praat alleen maar over zijn werk. Opa vertelt gewoon graag over de dingen die hij maakt. Dat ik ook nog met Danny op het dak sta, maakt het extra mooi. We weten van elkaar waar we naartoe willen en voelen elkaar goed aan. We zoeken samen naar manieren om een project zo goed mogelijk te laten verlopen. Daarbij staan we ook open voor andere ideeën. Overleggen, luisteren en kritiek van een ander kunnen aannemen: daar wordt het werk alleen maar beter van.’

Danny Moonen: ‘Vroeger moest ik naar mijn vader luisteren, nu luistert hij naar mij’

Voorman dakdekker – 24 jaar dakdekker & 1,5 jaar in dienst bij BOKO

‘Mijn carrière als dakdekker begon in 2002 eigenlijk als een grapje. Ik woonde nog thuis en wachtte op een gesprek bij een banketbakkerij. Dat duurde mijn vader Fred te lang. Hij zei: “Danny, morgenochtend gaan we om zes uur weg.” Ik ging mee het dak op en ben er nooit meer vanaf gekomen. Inmiddels werken we allebei bij BOKO Dakbedekkers.’

‘Ik stap iedere dag met een glimlach in de bus. Ik vind het mooi om vooruit te denken, problemen te tackelen en te schakelen als iets anders loopt dan gepland. Werken met je handen en lekker buiten zijn: voor mij kan het niet mooier. Eigenlijk is ieder dak bijzonder. Van grote projecten tot kleine details die precies moeten kloppen.’

‘Wat ik fijn vind aan BOKO Dakbedekkers is dat niemand te groot is. Als ik ergens mee zit, kan ik altijd een uitvoerder, vestigingsleider of directeur bellen. Ook veiligheid krijgt veel aandacht. We kijken samen naar hulpmiddelen waarmee we ons lichaam minder belasten en ons werk veilig kunnen doen. Uiteindelijk willen we allemaal ’s avonds weer gezond naar huis.’

‘Mijn vader en ik zijn allebei bezeten van daken. Waar we ook zijn, we kijken altijd omhoog. Op het werk weten we precies wat we aan elkaar hebben. Soms is één blik genoeg. Vroeger moest ik naar mijn vader luisteren, nu moet hij naar mij luisteren. Op het werk dan, hè. We kunnen elkaar op dingen wijzen en dat is juist onze kracht.’